LIEFDE IS…

Hoe vanzelfsprekend is het om over alles wat we meemaken, voelen, zien, horen of lezen een oordeel of een mening te hebben? Ook al zeg je ‘m niet hardop of ben je niet bewust bezig met wat je van iets vindt. Ons hoofd is bijna voortdurend bezig met het plakken van de stickertjes gewenst of niet gewenst. Goed of fout. En zonder dat we er erg in hebben leggen we alles langs een lat van een norm die we hebben gesteld. Afhankelijk van onze bui ligt die lat dan hoger of lager.

Hoe zou het zijn om er niks van te vinden? Kijk, terwijl ik dit schijf is mijn hoofd ook voortdurend bezig met of dit wel echt ergens over gaat, of het wel interessant is, of het wel klopt…
Hoe zou het zijn om er niks van te vinden?

Ik luisterde ’s nacht naar een lezing van James Hillman. Het ging een stukje over dromen, en hij stelde voor om deze niet te interpreteren, maar om – in mijn eigen woorden – de droom de droom te laten zijn, en ‘m daarmee niet vast te zetten in een betekenis. Zo zie ik het ook met het zien van een beeld of schilderij, het lezen van een gedicht, luisteren naar muziek… en een dans in biodanza. Zolang je niet interpreteert of oordeelt, kun je de beweging blijven voelen. Een droom, kunst, poëzie, muziek, dans zijn expressie van leven. Leven is beweging. Wanneer je een moment neemt en je ogen sluit: voel je het leven in jezelf bewegen?

Is het niet ook zo met liefde? Ik betrap mezelf en anderen er geregeld op dat we vinden dat liefde op een bepaalde manier moet zijn, want anders is het geen liefde. Of niet de juiste liefde. Verwarren we liefde wel eens met liefdesrelaties? Of is liefde pas echt als het onvoorwaardelijk is?
Liefde is. Met een punt erachter. Een punt die interpretaties voorkomt. Een punt die alles in zich omvat.
Soms kan ik ’t voelen. Een stroom die naar buiten of naar binnen gaat. Soms voel ik het niet.

Een vriendin zei tegen mij: ‘wordt alles wat we doen niet ingegeven door liefde? Of het verlangen naar liefde?’
Wij mensen zijn liefdevolle wezens. Altijd. Laat jij je meenemen in die beweging, die stroom? En wanneer stop je die door interpretaties en meningen?

Zullen we dansen, zingen of luisteren om de beweging van leven en liefde te ervaren?