MET ZIENDE OGEN

Er viel mij een paar dagen geleden een prachtig onderwerp in om in de nieuwsbrief over te schrijven. Of nee, ik zou er een hele column aan wijden om het wat verder uit te kunnen diepen. Een paar dagen later is het enige wat in mijn geheugen is blijven hangen: met ziende ogen. Eerlijk waar, er was echt iets diepzinnigs over naar boven gekomen. Maar blijkbaar even snel weer in de diepte weggezakt. En natuurlijk kan ik er best nog wel wat slims over zeggen, maar de inspiratie of ingeving vanwaaruit het kwam, is er niet meer. Niet aan de oppervlakte althans.

Tja, dat kun je zo hebben met inzichten. Herkenbaar? Een idee blijft een idee of zakt weer weg, wanneer het niet gevoed wordt of wanneer het niet een beweging krijgt in de wereld van de vorm en in het hier en nu.

Toen ik een jaar of twintig was, had ik rijlessen. ‘Je moet de bocht wat krapper nemen’, zei mijn instructeur. ‘Ja’, knikte ik braaf en tegen mezelf ‘ dat doe ik de volgende keer’. Die volgende keer gebeurde precies hetzelfde, en je raadt het waarschijnlijk wel. Het duurde een hele tijd voordat ik dat rijbewijs op zak had.

Met het ouder worden leer ik om een beweging te maken. Dat kan een beweging naar buiten zijn. Bijvoorbeeld door gelijk een paar notities te maken waarover dat stukje Met ziende ogen over zou moeten gaan. Het kan ook een beweging naar binnen zijn om eerst verder te verinnerlijken wat naar de oppervlakte wil komen. Het is de kunst om precies te zijn in de beweging die wordt gevraagd. Het vraagt vaak om te vertrouwen op wat je nog niet weet. Direct handelen kan voortkomen uit het ongemak van het nog niet weten. Niet bewegen kan voortkomen uit angst.

Kijk. Dat vind ik nou zo leuk. Dat er niet een vaste formule is hoe om te gaan met een ingeving. Het maakt het leven verrassend, onverwacht, ongedacht en soms overrompelend. Dat het altijd uitnodigt tot een beweging – naar binnen of naar buiten – geloof ik wel.

In biodanza of stembevrijding kan dat zo mooi gebeuren. We horen en voelen de muziek, en ons lichaam maakt een beweging. We doen onze mond open en onze stem brengt ons ergens naar toe. Bewegingen die niet voortkomen uit denken, maar uit een dieper bewustzijn van ons gevoel, emotie, lichaam, ziel. Niet dat we ons denken hoeven te negeren, wel dat we het mogen integreren. Want eerlijk gezegd hou ik ook enorm van denken. Daarover een andere keer meer. Ik zal alvast een paar notities maken…

Voor nu de uitnodiging om in het staartje van het oude jaar, en natuurlijk ook in het nieuwe jaar, te dansen en te zingen!